Tüketim ahmaklığı

09 Ağustos 2018 Perşembe  |  KÖŞE YAZILARI

Ekmek parçasını, kırıntısını yerde gördük mü alır öper alnımıza koyar ve basılamayacak bir yere kaldırırdık.

İnsanoğlu öperek teşekkür etmeyi, öperek saygı ve sevgi göstermeyi tarihinin bir evresinde geliştirmiştir.

Genellikle annemizin, nenemizin elini öpüp alnımıza götürürdük  saygıyla.

Ekmeğe bunu neden yapıyorduk?

Tanrı'ya idi ilk şükrü insanın.

Kendisi daha neredeyse acıkmanın ne olduğunu bilmezken ve midesinin çığlığını anlamaya çalışırken, tabiatta rastladığı başakları, yumruları, soğanları, meyveleri yeyince midesinin rahatladığını keşfeden insan, bulduğu yediği ve açlığını giderdiği, gücünü toplamasına neden olan herşey için, Tanrı'ya teşekkür ediyordu.

Ekmeğin öpülerek alına götürülerek, aşağılanmak anlamına gelebilecek basılmasını önlemek için, yükseklere kaldırılmasının altında yatan temel dürtü bu olsa gerek. Hem zaten, Tanrı yükseklerde değil mi, nimeti olabildiğince yükseğe kaldırmak da, Tanrı'ya verdiği nimetler için minnet duymayı işaret ediyor olamaz mı?

İnsanoğlunun Tanrı'yla ilk tanışmasına "rızk"ın, "nimet"in aracılık ettiğini söylemek, meseleyi abartmak dramatize etmek olmaz kanımca. Evet gökgürültüsü şimşek, yıldırım korku da Tanrı'nın varlığını kabülün ilk işaretleri olabilir ve fakat rızk ve korkunun beraberliğinde de herhangi bir sakınca olmasa gerektir.

İnsanoğlunun geçmişinde, tarih öncesi yazı öncesi de dahil olmak üzere hep aynı nedenle ve evet hep aynı Tanrı vardır.

Demem o ki, insanoğlu kendi varlığının ayırdına vardığı günden beridir ki ne olduğunu nasıl olduğunu bilmeden Tanrı'yı tanımış, soyutlamış ve ona saygı duymuş, şükretmiş, ondan korkmuştur.

Tanrı'yla rekabete girmesi insanın, modern zamanların ürünüdür. Modern zamanlar herhalde kapitalizmle başlar ve moda ile devam edip gider.

Rekabet duygusu, kapitalist dinin en temel duygusu olmalıdır ki hayatın rekabet duygusu ve eylemi üzre inşa edilmesi için kapitalizm, hayatın bütün alanlarında durmaksızın kendini yineden ve yineden üretmektedir (burda bir yazım yanlışı söz konusu değildir, yeniden ve yeniden değil, yine ve yine tekrar ve tekrar denmiştir).

Çocuklar çocuklarla, gençler gençlerle, erişkinler erişkinlerle, yaşlılar yaşlılarla, örgütler örgütlerle, devletler devletlerle, ahaliler ahalilerle rekabete mecbur edilmekte ve rakabetin tadını da, şirketler daha çok kâr, en çok kâr olarak yaşamaktadır.

Ekmeğin öpülüp alına götürüldüğü günler geride kalmış, nimete rızka saygı ve yetinme unutturulmuş, ihtiyaç olmayan arzular icat edilmiş ve insanlar iki kartlı cep telefonuna terfi ettirilmişlerdir.

İki kartı aynı telefona takarak bir kart ile diğer kartına rekabet etmenin sonsuz zevki, iğdiş edilmiş insanın iştahına sunulmuştur.

İki kartlı telefonun gerekebileceği gibi doğal ve normal bir durumu kim kendine izah edebilir?

Ve fakat komşunun çocuğu 10 aldı, sen 11 almalısın diyerek çocuklarının sırtına binerek kırbaç sallayan jokeylerin, artık yetinmesini beklemek ham hayal gibi görünse de benim gibi iflah olmaz romantikler de hep var olacaktır.

CHE'nin tişörtlere gerçek anlamda onu öldürenler tarafından malzeme edilerek, gerçek anlamda öldürülmüş olduğu bu günlerde, sanal olarak öldürülmesinin yıldönümüymüş.

Rekabetçi düzen CHE'yi çoktan marka haline getirmiştir ve ne yazık ki bir öğretim kurumumuzun yetkilisi de kendi kurumunun marka olmasını övünç vesilesi yapmaktadır.

Neyse ki Tanrı içimizdedir, marka olmayacak kadar soyut ve ruhsaldır sansak da çoktan marka edilmiş tüketilmektedir.

Dikkat buyurun, herbiri bir marka haline getirilen ve rekabetin kanlı malzemesi olan dinlerden değil Tanrı'dan sözediyorum.

İllüstrasyon: Kubilay Akbıyık